KnoxTalk Radio · 5 · 12:00–18:00

Canlı bir tanığımız var.

Charles, sözü sadece sana bırakacağım.

Söylemen gerekeni söyle.

Ben oradaydım.

Herkes bir anda hastalandı.

Ama... hastalığı herkes kapmadı.

Grup halinde kuzeye giden yola kaçıyorduk.

Etrafımızda uyanmaya başladılar.

Ölüler uyanıyordu.

Koruyucu elbiseli askerler gördük... bizi kamyonlara attılar.

Aramızda bir bayan vardı.

Onu direkt vurdular.

O zaman neden olduğunu anlamamıştık.

Şimdi biliyorum ki ona bir iyilik yapmışlar.

Bizi askeri bir kampta tuttular.

Karantina diyorlardı.

Hasta insanları alıp buraya getiriyorlardı.

Koruyucu elbiselerin iki santimlik plastiği ardından "Testler için," dediler.

Bir daha dönmediler.

Birlikte olduğum kimseyi tanımıyordum ama...

Babalar. Kızlar. Eşler. Çocuklar...

Aile üyelerini teker teker kaybediyorlardı.

Sonra, iki gün önce uyandığımızda hücre kapıları açıktı.

Askerler gitmişti.

Onlardan hiçbir iz yoktu.

Sadece kurşun yağmuruna tutulmuş üniformalı bir adam vardı.

Galiba anlaşmazlığa düşmüşler.

Kuzeye gittik ve sınırı elimizi kolumuzu sallayarak geçtik.

Kimse tek kelime etmedi.

Kendimi, cehennemi görmüş gibi hissediyorum.

Aradığın için teşekkürler.