KPATV · 7 · 06:00–12:00

Mając na względzie bezpieczeństwo pracowników telewizji publicznej w Kentucky,

w najbliższym czasie nie będziemy nagrywać nowych treści.

Zapraszamy do oglądania powtórek programów. Uważajcie na siebie.

Witamy z powrotem. Jest ze mną Ashling Dwyer,

artystka i laureatka nagrody Siu-Chong z 1992 roku.

Miło panią poznać, Alvo.

Zaczęła pani od malarstwa abstrakcyjnego…

Tak. Po studiach zwróciłam się w stronę prostych abstrakcyjnych kształtów…

Uwielbiam „Wypadek chromatyczny”.

Dziękuję. Stwierdziłam jednak, że coś tak otwartego na interpretację

może zniweczyć zamierzony efekt, zamiast go wzmocnić.

I zwróciła się pani w stronę tematów bardziej politycznych…

Tak. Z początku może zbyt politycznych. Chcę się wznieść ponad politykę partyjną.

Moim faworytem z tego okresu jest „48 rondli spadających po schodach”.

Moja matka przewróciła się wtedy w kuchni,

bezpośrednią inspiracją był koszmar, który miałam wkrótce potem.

Ciekawe. Postać matki, odgrywa ważną rolę w pani twórczości…

Trudno jest mówić o własnej twórczości.

To jak myślenie o swoich palcach podczas gry na fortepianie,

można zapomnieć, co ma się nimi robić.

Ale moja mama odgrywa dużą rolę w moim życiu i pracy.

Moim ostatecznym celem jest wykonanie prostego, realistycznego portretu mojej mamy.

To bardzo słodkie.

Tak, ale to prawda. Czuję, że to wymaga bardzo dużej odwagi.

Sztuka jest w pewnym sensie redukcją i może wywoływać uczucie… że robisz coś nie tak,

komuś bliskiemu.

Zaiste, ciekawe.