VHS: Dziwni mali mężczyźni

I te sny są zawsze takie same, Joan?

Nie, nie dokładnie takie same. Ale wszystkie zaczynają się od błyskawicy...

I śpiewającego głosu w innym języku. Potem jestem tam. W miejscu, w którym wybudziłam się z ostatniego snu.

A jaki krajobraz widzisz?

Czasami miasto. Biurowce. Albo las. Albo miejsce z sześcioma domami. Zawsze sześcioma.

Rozumiem. A czy są tam inni ludzie?

Nie. Tylko ja. I nie ma wiatru. Żadnych zwierząt. Tylko jakieś budynki, trawa, drzewa...

Ale potem przychodzą oni...

Oni?

Nie mężczyźni czy kobiety, tylko... łysi. Z zieloną skórą. Z wyciągniętymi rękami...

I polują na mnie. W całej okolicy. A gdy mnie znajdą, otaczają mnie...

I wtedy się budzę.

Okej Joan. Rozumiem. To brzmi dość przerażająco...

Są jeszcze inne rzeczy. Tam jestem głodna... i jak zjem arbuza, to się upijam.

Są tam wieszaki na ubrania wypełnione gwoździami, pudła wypełnione strzelbami i lizakami...

Skąd wiesz, że teraz nie śnisz?

Nie... nie, ty...

<gardłowe warczenie> <krzyk> <sapanie>

<bszzt>

<fszzt>